Aftellen naar het PPL examen

Volgende week staat het examen gepland. Gisteren de opdracht ontvangen, wat me de tijd geeft om me grondig voor te bereiden. Leuk detail: voor mijn pré examen moest ik me voorbereiden op Kortrijk-Wevelgem, en nu op een veldje iets ten zuidoosten ervan. Jammergenoeg (zeg ik nu) hoefde ik voor m'n pre examen geen route te plannen, anders kon ik die gewoon hergebruiken ;-)

Groeten,

21 juni 2008: leerlingendag

We zijn op pad geweest met 4 vliegtuigen naar de Belgische velden Balen-Keiheuvel en Spa. Het goede weer kwam uit het zuiden die dag, en wij verlieten dus 's ochtends snel de Rotterdamse nevelen en ik zat achterin de Piper PH-SVH, met Marcel aan het stuur (pipers hebben een stuur, een Robin heeft een stick).

Na een heerlijk bakje koffie met gebak op Keiheuvel, vertrokken we in de richting van Spa. Opnieuw zat ik achterin, nu in de PH-SVI.

Spa is een leuk veld, en ligt echt in de heuvels van de Ardennen. Dat bied uitdaging vanwege cirquithoogte op 2500 voet en een enigzins hellende baan, en een nog veel meer hellend miniplatform.

Na de lunch ben ik gaan touch and go-en, niet te lang want ik zou ook degene zijn die de hele tocht van Spa naar Rotterdam zou vliegen. Daar doe je iets meer dan een uur over en het was natuurlijk navigeren boven onbekend gebied. Hoewel...ik had op de heenweg natuurlijk wel goed over de schouder van Frits meegekeken en zelf ongeveer dezelfde route terug gekozen.

We hadden een volle bak, 4 personen aan boord, maar onze Piper hield zich goed. Bij Rotterdam aangekomen was het onwerkelijk rustig (zaterdag, 18.00, en een paar uur voor de EK wedstrijd van NL-Rusland). Dus vroeg ik de toren om een direct final om daar de ILS op te pikken. Dat mocht en zodoende ging ik voor het eerst eens een ILS vliegen. ILS is een systeem waarmee je middels een metertje in je cockpit recht naar de baan kunt vliegen zonder dat je naar buiten kijkt. Kost wel veel stuurmanskunst en wat heb ik geleerd: blijf niet doorvliegen tot aan de flare want op een gegeven moment werkt die ILS niet zo nauwkeurig meer. Op 200 voet moet je visueel verder gaan met je landing. Verder had ik last van een 'ingezakte' stoel, waardoor ik bij het afvangen niet meer naar voren kon kijken en zodoende wat te hoog bleef hangen met het idee bijna op de baan te staan. Toen we vervolgens nog een half metertje naar beneden vielen was dat by-far de hardste landing die ik tot nu toe gemaakt heb. (gelukkig vlieg je soms met anderen mee en weet je dat zo'n vliegtuig heel veel kan hebben ;-)

Hele leuke dag, en als je meer wilt lezen/zien dan moet je even op de linkjes naar weblogs van Skycaptain Marz klikken.

Groeten!